Θεομπαίχτη Μπαϊρακτάρη
σαν θα σφάξεις το μοσχάρι
φέρε μας τση δυό μοκάρες
μας επιάσανε κομάρες
τους επήραμε χαμπάρι
ότι Δαναού πυθάρι
οι καθ έξιν ποιητάρες
γέμιζαν με άρες μάρες
Άγιά μου σχιζοφρένεια
που εντός μου θρέφεις γένια
αφεντεύεις εξ οφφίτσιο
είσαι ακριβή για βίτσιο
αν και είχαμαν τα χτένια
και τα γούστα βελουδένια
σαν τη κρέμα στο παστίτσιο
διπλωμάτες σαν το Μπίτσιο
ως αγχέμαχοι σπουργίται
των παθών μας τρωγλοδύται
των τεχνών οι κουραδόροι
κουνουπιών οι ματαδόροι
άοσμων πταισμάτων θύται
χθόνιων ερ(π)ετών το ίτε
αυλικοί και κλακαδόροι
από καουτσούκ το δόρυ
δε ψαρώνω Μπαϊρακτάρη
κι ας μου κόψεις το ζωνάρι
πα στο ρόπαλο το μάτι
το χει ρίξει στο ραχάτι
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
1 σχόλιο:
Τον δεκαπεντασύλλαβον εφηύραν οι παπούδες
γιά να δουλεύουνε σωστά τις σαχλοπετεφρούδες
Διαλέγοντας Χριστόπουλο ως βάσιν της σατίρης
ομοιάζεις με μεταξωτόν που απόμεινε μπατίρης
Σπάσε το μέτρον ,ποιητά.Φεύγε τους τετραστίχους
να μη σου φύγει ο έλεγχος και κατουράς τους τοίχους
Δημοσίευση σχολίου