ΠΑΡΩΔΙΕΣ ΕΝ ΠΑΡΟΔΩ

Στη πλάτη μου έχω πάντοτε , στο σβέρκο γατζωμένο
ένα λερό υποκείμενο , το πιό κακό χουνέρι
όπως αυτά που συνηθούν να ζούν μες τις κουράδες
να βάζουν μέσα στις ψυχές το βρώμιο τους το χέρι

Θυμάμαι ως τώρα , νά'τανε πώς πάρθηκεν η πόλη
όπου οι ανθρώποι κρύφτηκαν , γέμισαν τα κατώγια
ορθόν όποιο συνάντησαν οι χοίριστοι ποιμένες
για να του πάρουν τη φωνή τον έδωσαν στο μπόγια

Ετούτο το σεφέρι εδώ , που θέλεις να δαμάσεις
με ιστορίες και ψευτιές πώς ο καθείς να σώσει ;
και όλοι ξέρουν πώς αυτοί που βούτηξαν στη μπόχαν
καθένας κάποιου αλλουνού τη λήθη έχει αλώσει

Ο Δον Ρεζίλιο μεγιστάν , βαράτε τα νταούλια
την όμορφη τη πόλη μας συνέχεια τη γαμούσε
ο Κόντε Ψώνιο στην Ελιά κούναγε το φουρό του
με σκέρτσα όλα τα τεκνά τα δόλια αποπλανούσε

Ένας Αράπης έσπρωχνε σαν σκύβαν για κοχύλια
και κάποιος ράπτης κυριών που έψαχνε το δρόμο
χέρι με χέρι ξέπεσε του λύθηκαν τα τζιέρια
πολλά έχουν πεί για τα σουξέ μα τίποτα για τρόμο

Σκύψε και δες τον : έπαυλη κι ένα οικόσιτο έχει
είναι ελαφρύς για πιάσε τον , είν' από σόι σκάρτο
εγώ θα σε συμβούλευα από άλλον να αγοράσεις
τι θέλει ; μόνο ψήφο μιά , αφού αντέχεις γδάρτο

Ένα στιλέτο έχω μακρύ στη γόβα μου κρυμμένο
που ιδιοτροπία , μ' όπλισε , ενός αρχαίου νόμου
κι αφού τους χοίρους δεν μπορώ να σφάξω , να σκοτώσω
φοβάμαι μη αναγκαστικά εκδάρω τον εαυτό μου


( Σχώρα με καπτα Κόλλια )

ΕΠΑΙΤΕΙΑΚΟΝ

Βότρυες άλλων ετρύγων ανθέων
επιχείρων ο μάντης κακός
όζει εντός νοσηρός Πειναλέων
δια παντός ο μωρός πεπτωκώς

Διά σαλπίγγων αινείται το κλέος
εν αιθρία σωρείται οθονών
επί τύμβων οι στέφανοι , δέος ,
και οι λόγοι επισήμων Ζηνών

Ερπυσταί εγγενώς θεραπεύουν
του καθήκοντος χρέος βαρύ
τους διάττοντες λάθρα ιππεύουν
ως οι μνήμες να έχουν φθαρεί

(επιγόνων οσία αφασία
άνθος μέγα , αγία σιωπή)

ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΟΣ

Μπρος στα ριζά της ποίησης το πτώμα μου απιθώνω
του Βοτανειάτη παλλακίς , δρογγάριος της ξηράς
των Κομνηνών κι αν ζήλεψα τον ένδοξο το θρόνο
κατήντησα του μηδενός ο ανάξιος αμηράς

σχολιαστή μοναχικέ αυτού του μπλογγαρίου
που νόμισες πως προς τα σε στρέφονται οι αιχμές
ποτέ δεν φιλοδόξησα πέραν του Σαγγαρίου
να φτάσουνε της πέννας μου οι άγουρες ορμές.

όλα τα προηγούμενα ανάθημα στους θώες
αθύρματα - κτερίσματα και εξευμενισμός
του Χάρου , διασταυρώθηκαν και οι δικοί μας πλόες
στα κάτεργα του καθενός ο κατεργαρισμός

ΑΜΕΣΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Οποία τύχη τρομερή με ηύρε το καϋμένο
αδίκως , σας διαβεβαιώ , δεν τόθελα ο δόλιος
στους όνυχες του Πετεφρή να είμαι τσακωμένο
είναι το μέτρο μου κουτσό , ο λόγος μου πρωτόλειος

Από βραδίς το πότιζα , μου έφυγε η κασίδα ,
το λόγο και το μέτρο μου το πνεύμα το αλαμπές
σαν ήρθε ο Χωρεπίσκοπος με τη μακριά κοτσίδα
οι έμμετρες κουράδες μου ανίσχυρες θαμπές

Με τη βαρειά τα μέτρα μου κάθησα και τα σπάζω
αλέθω στη μυλόπετρα το δόλιο μου μυαλό
το σιμυγδάλι σώθηκε , πίτουρα μόνο βγάζω
πόσο στραβά αρμένιζα στον ίσιο μου γιαλό !

Τα δώρα του πολιτισμού δε φτιάχτηκαν για μένα
όπου τους τοίχους κατουρώ τον έλεγχο σαν χάνω
οι δεκαπεντασύλλαβοι θέλουν καλό ποιμένα
και ενιαύσιο θύμα σας για πάντα θα τυγχάνω

ΕΜΜΕΤΡΟΙ ΑΥΤΟ-ΑΝΑΣΚΟΛΟΠΙΣΜΟΙ

Θεομπαίχτη Μπαϊρακτάρη
σαν θα σφάξεις το μοσχάρι
φέρε μας τση δυό μοκάρες
μας επιάσανε κομάρες

τους επήραμε χαμπάρι
ότι Δαναού πυθάρι
οι καθ έξιν ποιητάρες
γέμιζαν με άρες μάρες

Άγιά μου σχιζοφρένεια
που εντός μου θρέφεις γένια
αφεντεύεις εξ οφφίτσιο
είσαι ακριβή για βίτσιο

αν και είχαμαν τα χτένια
και τα γούστα βελουδένια
σαν τη κρέμα στο παστίτσιο
διπλωμάτες σαν το Μπίτσιο

ως αγχέμαχοι σπουργίται
των παθών μας τρωγλοδύται
των τεχνών οι κουραδόροι
κουνουπιών οι ματαδόροι

άοσμων πταισμάτων θύται
χθόνιων ερ(π)ετών το ίτε
αυλικοί και κλακαδόροι
από καουτσούκ το δόρυ

δε ψαρώνω Μπαϊρακτάρη
κι ας μου κόψεις το ζωνάρι
πα στο ρόπαλο το μάτι
το χει ρίξει στο ραχάτι